Mürekkep Çocuk

-dokunsam

lekesi kalır-

bir büyük yataklı tren hızında; ayrılık

ben hece hece anneme ağrıdım

suya yazılıp, şiire karışarak defalarca

tuttum

eğri büğrü harflerden

çatısız eylemler kurdum

yasal öznesizdim

tuttum

asla, nerede, ne zaman suallerine

cevap vermeyen cümleler büyüttüm

devrik giden anları paylaştım

düzeltmeye yeltenmeden

ve evet

ünlemi cümle ortasına

virgülü ise hep cümle başına yerleştirdim

yıkılan kent imlası

öyle güzel, bırak yıkılsın

caddeler çarpık sevişiyordu

sokak lambaları gözetmen rolünde

duman rengi duvarlar hep içe dönük

asfaltın altında hangi kelam uyurdu

koyu siyahım

yaşatmaz insanı mendebur söz sanatları

oysa ölüm ağacından tek boş kağıt

yeterdi sözü yaşama getirmeye

yeterdi

belleyelim yetsin