Mürekkep ki Kan Rengi

Sessizlik istiyorum, yokluk kadar sessizlik

Ve yürümek birazda, ıslak kaldırımlarda

Sabaha varmak için güneş yüzlü diyara

Kalkacak gemileri yakmadan karanlıklar

Kırık bir kalem,

Soğuk bir oda,

Ve yalnızlık...

Saatlerin saniyeleştiği haz şehrayinlerinde büyüyen yalnızlık

Ve şu kelimeler, boş sayfaları süsleyen

Ki kelimeler yokluğun kelebeği;

Kırık kanatlarıyla, özgürlüğün peşinde

.....

Belki de karanlıktır,

Menzilsiz esen rüzgâr,

Belki de kucağında yalnızlığı büyüten,

O kalıba sığmayan hatıralardır, belki

Şu hasret şarkıları,

Şu sahipsiz besteler,

Ninni misali, kapanmayan gözlere..

Ki gözler ardında saklanır hatıralar;

Önce bir sevgili büyür,

Ardından küçülen dünya geçer ihanet çemberinden

Ve küçülürken sevgili,

Büyür geçen zamanla rengi solgun o dünya...

.....

Varlığını sokak lambalarına borçlu gölgeler,

Secde ederken, betonlaşmış duvara

Bir et yığınında mahsur kalır çığlıklar

Yalnızca bir isimden, ibaretmiş gibi lügat;

Her damlayan mürekkep, ki mürekkep kan rengi

Taklit olur yalnızca;

Düşerken sayfalara,

Bir isim yalnızca, bir isim...

......

Keşkeler düşer yıldırımlarla,

Ve yırtılır gecenin kararmış perdeleri

Şehrin terk edilmiş caddelerine, meylederken turnalar

Susar tüm şarkılar, akrep misali

Bir kadın ağlar, bir çocuk gülüşünde

Ürperirken korkular, kalbin mahzenlerinde

Şüphe...

Karartır ihanetin adını...

Bir umut, bir tebessüme dönüşür, çatlamış dudaklarda

Ve yıkılır ardından,

Nefretin... Çelik zırhlı kalesi

Aşktır... Sevdadır...

Düşerken uçurumdan dipsiz o dehlizlere

Maddeleşen bir ışıktır, yakalayan sona varmadan...

Adı yok...Sima belirsiz...Bir gamze yalnızca yanağından savrulan...

.....