Müsadenle

MÜSADENLE

Morardı ağaçlar sana olan sevdamdan

Aşkın rengi ben de her daim ebruli

Bir senin hayalin renksiz usumda

Anlatacak kelime yok ki rengini

Kelimeler bile yitirdi kifayetini,

Sense bulamadın hiçbir mısrada kendini,

Sevemedin mecburiyetlerimde beni,

Ne yazdıysam, her kelimemle yaralandın,

Oysa kurşun sıkmak değildi maksadım,

Ben aşk yoksuluyken yollarında,

Sen hayırsızdın.

Bana bir şarkı söyle içinde rüzgâr olsun

Bana bir türkü yolla teninde kokun

Bana bir resim çiz tebessümün tuvalde

Beni yokluğunla üşütme ellerini ver ellerime

Hiç birini yapmazsın biliyorum,

Zorla güzellik olmaz ki,

Zorlada sevilmez insan, sevdiremez kendini,

Hani gözlerime sürseler mili,

Ben kalp gözümle görürüm,

Nefesimde yaşarım seni

Oysa öyle çok sevdim ki ben seni,

Yere göğe sığdıramadım ruhunu,

Görseydin benim gözlerimle kendini,

Anlardın yokluğunda neler çektiğimi,

Hissederdin sevgili,

Anlatayım sana yeniden istersen,

Kaybettin beni

Sana şiir tadında bir elveda okuyorum şimdi

Dualarımda kal ki

Ellerim çamurdur, kirletmesin seni

Ben sana ne zaman geldiysem adımlarımla

Senin ayakların kırıktı, hep uzaktın bana

Ben senden kalıyorum ama

Sen seni tüketirken bende

Ben gölgemi alıyorum canım senden, müsadenle!