Müsaitsen Beni Biraz Anlar mısın

Sen,

gönlümün kuytusunda saklım.

Tenime dokunuyor titrek nefesin

deniz köpükleri okşuyor ayaklarımı

hep, uzak iklimlere düşüyor yollarım.

Müsaitsen,

beni biraz anlar mısın.?

İzin ver, saçlarına sinsin yağmur kokusu

saçların ki günbatımını ıslatır çisil çisil

bir kibrit çakıp gözlerinin değdiği tüm hatıralara

küller bırakırım 'SEN' baharlarında

umudun selası okunur okyanus ötesinden

sabahın kokusunu,

çiğ düşmüş çiçeklerden alırım

uyanışı hep,

sanadır sensiz uykularımın...

Nasılsın deme, mahşerim bu aralar

kedere kesilir her bir bakışım

gecenin gülüşü tıkanır boğazıma

kaybolursun notalar aralığında

dudağımda

kül rengi bir tebessüm saklarım/

Her çığlıkta ayrı bir ölçüsün sen

her mısrada ayrı bir sukut

gel bana

gel ki Şems'i anlat tüm izanıyla

anlat ki,

artsın intihara meyilli sabrım...

Adımlarının ekseninde uzar tümceler

üşüyorum yangınında

'Sen' soluyor sol yanım.

Ne vakit sendelesem bir şiir yakarım sesine

sahipsiz dualar yakar ellerimi

çakırkeyf dolanır tüm martılarım/

İçimdeki yolculuktasın hep

yolculuklarda

dudağımın kıyısında yankılanır tebessümüm

acıtan şiirler basarım kanayan yaralarıma

sen yalnız bende birikirsin

ve yalnız,

bende kalır tüm günahların.