Musalla

Tutundu saçaklarından hayatın

sallandı dörtnala atlıkarıncada

çırpındı avazı çıktığınca

kimse duymadı figanı kanımca

sağırdı kulakları vadenin

akıp giden...

filizleri kurumuş çınarın

muson yağmuru da ıslatmaz köklerini

ecelin zehri damlamış kulaklarına

çınlayan;

//ölümün sesi//

kara bir ben böğrümde zonklayan!

kapı eşiğinden geçerken ayaklarım,

geride bıraktığım;

gizli bir sanduka içinde vasiyetim!

yaşadıklarım/yaşayamadıklarım?

kır saçlarımdan döküldü avuçlarıma

kâkülüme yapışan çapkınlıklarım

affettiğim olduğu gibi,

hiç affetmeyeceklerimde var.

götürdüğüm kefen bezinde

ak/tı düşlerim

aktı mobilyalarım

duy(g)um gibi

hançerine yenik düş(tü)ğüm

yezit zamanların...

ha bir eksik /ha bir fazla fark etmiyor günahların

her gün titrer şakaklarım kapının gıcırtısında

şizofren kırığı atılan dizlerime ağların

gözlerimi bağlamayın

zaten onlar ezelden kapandı

gönül gözü ile çağlarım

feryat- figan ah'larım

pussun!... 'korkak tavşan' gibi vicdanın

_iade-i ziyareti yok bu gidişin_

iki damla göz yaşı bıraktım arkamda

bırak onlar temiz kalsın kirletme yokluğumda

ister el salla/ istersen yuh'la

sonumuz işte bu musalla...