Mustafa Kemal'in Kızı
-I-
Bir zamanlar koskoca bir uğraş vardı
Bu topraklarda.
Bitmek tükenmek bilmeyen
Bir umudu taşıyorlardı
Dul kadınlar çektikleri kağnılarda.
Ve şeref
Ve haysiyet
Ve inanç yankılanırdı
Atlıların mahmuzlarında.
Ve bir askerin kılıcında
Özgürlük ışıldardı.
Sen,bir tanem!
Senin yüzünü işlemişlerdi
Kan kırmızı bir bayrağa,
Seni saklamışlardı
Şehit kanından bir ırmağa.
-II-
Ben,seni her gördüğümde
İçten içe gülümserim.
Bu güzel kız bilmiyor ki!
Hala uyuyor derim.
Sen ?aşk?dedin
Ben ?yurt?dedim.
?Sevgi?dedin
?Ülküm?dedim.
?Hicran?dedin
?Devrim?dedim.
Hepsi senin için dedim.
-III-
Ben sonsuzluk ülküsünde
Gökten alırım yıldızları,
Bir bir dizerim gökkuşağına.
Dolarım sonra boynuna.
Sonra senin gözlerinde
Birer küçük güneş doğar.
Işıltılar halkımın yüreğine dolar.
Ağlama be güzelim aşk için artık!
Boş yere kendini tüketme diyorum.
Bir sen daha yok bu dünyada!
Devrimler bitmez
Ülkü tükenmez!
Kendini bul diyorum.
-IV-
Bir zamanlar koskoca bir
Hilal vardı bu gökyüzünde.
Kemalimin yıldızıyla
Işıldardı gecelerimde
Yetim çocukların mutlu yüzlerinde.
Ve şimdi
Soysuzlaşmış düşüncelerin
Çorak topraklarında
Ekinlerim sararmaya yüz tutmuş!
Ve sen!
Aşktan aşka koşmaktan yorulmuş,
Dünü unuttuğu için
Yarınından olmuş
Mutluluk hayalleriyle sürüklenen
Pembe rüyaların çaresiz kızı!
Doğmamış çocukların başucunda
Gözlerini açmanı bekliyor.
Sen,Mustafa Kemalimin kızı!
Sen,Hilalimin yıldızı!
Hiç kimse yok benim gönlümde..
Hiç kimse yer almayacak kalbimde..
Sen bir gün uyanacaksın
Ve ben
Sana aşık olacağım.