Müstezat Anılar

seni seviyorum dedi adam.

kadın:

- yalansa ben öliyim mi?

- öl be gülüm

yalansa öl

ılgıt ılgıt eserdi zummet saçlarımızda

ayine doğardı ay, hayal meyal

düşbozumu sağanaklar yapıştı dudaklarımıza

suslarımız yalnızlığa gebe özleme meyyal

pembe çocuklar ölür müstezat anılarda

kirpiğine kuşbakışı inerdi zülüf tellerin

ruhuma ayan olurdu, ömrüne teslim olurdum

anlasaydım böylesi kendinden geçmiş gözlerin

yanaklarımdan kalbime Ferhat olurdum

narizah akşamlarının karanlığı batarken ayaklarımıza

neyler meşk eder, guruba semah olurdum

süt kokan dişlerim karanfill boğumlarında yutkunur

kilidi açılmamış sözlerle oynardım, bilmezdin

aklıma saba kokan saçların gelirdi berdar olurdum

yokluğuna davranırdı gecenin silahı, gölgene tutunurdum

tırnaklarını geçirip sessizliğin kırk yerimden

düşerdi hezl en kızgın yanıma .. ağlardım

bir anne ve bir çocuk ellerimin dilsiz yanı

tütsü kokan sabahlarım söyleyin nerede

ocak ayını yutturamadı salkım saçak gözlerimiz

kahrolası inlemesi bedenimin kahrolası hezeyanı

ekmeklerimizi de yaktı durduk yerde

pirinçler bayram etsin kaşıkları da kırdık

seferden yarı baygın döndü kuşlar

aşklar öksüz mevsimler göçebe nasılsa

gözlerime kirpiklerini ban güzelim

mısak çiçekleri boynumuzun dar geçidinde

toprakta ölü suluyor çocuklar

ruhlar yeşeriyor mermerler içinde

?yalansa öleyim gülüm

yalansa öleyim?