Mutlu Olmak Dediğin

‘'çoğumuzun çocukluğu saklıdır tebeşir uçlarında

ara ara da olsa yansır çizdiğimiz resimlerden

kara tahtalar nelerine şahit,

elde avuçta kalan solan renkleri

kurduğumuz düşlerin silik halleri işte.''

vagon içinde korkuluklara tutunmuş bir el,

öbür elin hareketlerine konar gülücükleri,

konar gibi konuşur tuşlar

bir yanın ayrılmış bedeninden

diğer yanın bakar yüzüne

sessizliğin çalar saati eksiktir belki de.

tuşlara inat,

toplanır çocukluğumun oyuncakları:

halı kenarında gidip gelen minik arabam

motorunun sesi dökülür dudaklarımdan

dünyaya açılan ilk seslenişimdi işte!

bir de sen getir oyuncaklarını çocuk

dün – bugün harmanlansın salıncaklarda

mutlu olmak dediğin çocuk gözlerden yansır.

bugün, büyüttüğüm çocukluğum vurulur iklimlerinde

en üzüldüğüm anlarda donan oyuncaklarım gibi

böylesi havalarda gökyüzünü daha çok severim

sonra da olanı severim yoksullukta

kalem tutuşlarımda daha sıkı birleşir üç parmağım.

kara tahtalar var ya, anlatır aslında her şeyi

başım, gözüm, elim; harf olur dökülürüm

bir tarih, bir Türkçe

bazen de rakam; en güzelinde matematik olurum.

düşünceler vurulursa vurulsun der gibi

İçlerimizden çıkan cenazelerin bile farkında değiliz

böyle zamanlarda kurşuni kokar hava,

kurşuni rengi biliriz, bu yüzden kaçar bulutlar

bir kadının hıçkırıklarından korkacak kadar üstelik

dünya hali işte, bakar kenar köşesinden hayat,

ardınızda bıraktığınız resimlere bir de siz bakın...

turuncu renk portakala dönüştüğünde

ya da oynadığını sanırken çocuklar

küçücük kalabilseydim de

tutabilseydi dokuz yaşım hep ellerimden.

dedim ya ekranlara düşmüş oyunlar.

Aralık, 2017