Mutluymuşuz Gibi

öyle bir geçerdik ki kaldırımlardan

bizi bekleyen aşklara doğru

sanki bu düşenler biz değildik

kırılan kadehler gibi

neler döktüğümüzün farkında olmadan

iyice kanattık ki yaralarımızı

acısından büyümesin aşk diye

korktuk

acıyan yerlerimizin bir daha acımasından

korktuk

kadehlerin içindekinden mahrum kalmaktan

korktuk

bizi çünkü kan tuttu

şimdi bu yaşadıklarımıza

öyle bir gülümseyin ki,zamana işlesin

sonra siz gidin,tebessümleriniz kalsın