Mutsuzluk Zehiri

Yurdumdan dostumdan uzak

Tam bir gurbet ülkesi

İnsanı boğan bir sıcak

Güneş batınca duyulur insan sesi

Yağmurları kumdan buranın

Gülleri ise kaktüstür

Yalnızlık kokarken her yanın

Anılarını savuran serap tek süstür

Umutlar devşirip uzak yerlerden

Tüketmedim içimdeki baharı

Sizi saran bu karamsarlık neden

Öfkeniz yıkacak sanki dağları

Anladım cennet ve cehennem insanın içinde

Asıl gurbet yürekte yaşanıyor

Çıksan aya dünyayı terk etsen de

Şükürsüz kalp insana mutsuzluk zehrini pompalıyor