Nabzında Soluyorum

Sana...

susunca da

şarkım sürer...

konuşmayacağım!

Nabzında soluyorum şimdi şehrini,

duydukların,

yalnızca sustuğum saniyelerdi.

Gölgene bile alışırdım buralarda

sessizlik yutmak üzereyken her şeyimi.

Farkında değilim;

ipleri kopuyor canımın,

bağbozumlarını yaşıyor toprağım,vakitsiz...

Bakışlarında bırakmıştın,en son zamanımı,

bu kadardım işte.

Kaldırımlarında oturup,

ekmek arası umutları sunsam gelene geçene.

Kollarından çekip

iki adım özgürlük giydirsem herkese.

O yitiklerdi,gözlerinde ayağa kalkan,

bir bilsen...

Bir yapsam!

nefes almadan,

bağrımdakileri çıkarıp,ayaklarının dibine

bir atabilsem!.