Nafile Uğraşa Kenar Oyası Şiir

yakında, çaresizce

yeni yıla değecek ya zaman

bulutluyum o yüzden bugün

ömrümün dünlüğüne çarpıyor artık

haybeye taşınmaktan bayatlamış hayat

eskimiş harflerden

aksak buseli bir yüze

bir gülüş serpmek

ereğe taktığım ç/engel

yarına dair yeni umutlar dermek

ölgün gülü eski rengine boyamak gibi

nafile uğraşa kenar oyası

dilimlenmiş sözcük öbeği suskunluklar

amacın yanardağında biriken lav

soğuğunu silkeliyor

dört yönümün karanlık pusulasına

aramıyorum artık seni dize bucak

sen de öyle sık sık dolaşma artık kalemime

neyse;

susarsam bir depremi çatlatır belki

iki yüzlülüğe duyduğum murdar endişe

belki yağmur olurum

bulutsuz gecelerde damlayan

çaresizliğin perdesini aralarken

kırık camlı ıssız kulübe gibiyim

ayazı nefes buğusu alaşımlı

tenha bir dizede

yüzüne düşürdüğüm harflerin

altında kanıyor uğraksız şiirlerim

bir dizede dermana tetanoz hançer

diğer dizede ölü düş derisine silik mürekkep

istisnasız sonbahar bozgunu

gidişlere rehin

ömrümün teğeli atmış dörtlüğü

yüzyıllardır;

çıkana dek silik sarısı

yağmur yeşilini yıkıyor her yaprağın

hep kar beyazına yolcu

toprağın suçlu kahverengisi

sanki a/yazda kalmış

gülüşü güneş yanığı düş yüzlüm

edilmiş dua gibi

gülüşünü sıvayıp yüzüme

yeni yıla seni böyle taşıyamam ki

sevmek; belki rastlantısal aleladelik

bozguna uğramak belki

ılık bir tende kasık yoğurmak

aldanca ereksiyon

bu çağa düşük yapmış cehalet rengi

işte bu dizede kayboldum

arama beni

fırlatıp bir nükteyi dudaklarımdan

saniyelerini boğduğum suslu saatlerden geçiyorum

yamayıp gülüşünün yankısını

sıvası dökük yüreğime

kendime rehin bırakıp seni

biraz daha komiksenmeli gülüşüne banılmış

serseri öpücükler diyorum

işte öyle!

artık yanağıma misafir göz yaşım

tepeden tırnağa bozguna uğradım

o yüzden

sabaha sürgün edip teninin kokusu sinmiş düşlerimi

hadi şimdilik bana eyvallah diyorum

26.12.2016 00:46 Detmold