Nakışsız

aşk çölde kaybolan ayak izimizdi

döktük içimizi, deli divane zamana

esip giden bir efsunlu yelde yok oldu

aradık nakışsız sözlerde aşkı bulamadık

kendimizi kaybettik düz labirentte

kırdık gönülleri daralttık tüm yolları

üstünü örttük düşlerin dar bir tabutta

sellere kaptırdık yazamadık sorma

nakışsız acılarımızda kör ettik sabırları

sırtımızdan düştü kamburca sevdalar

toplanırken içime yeniden hülyalar

artık ne paklar bilmem içimizde kaygılar

yelle küllendi aşkın yaktığı kor ateşler

törpülenip aşındı dilimiz ahşap sözlerde.

cümle kırık şimdi, lal oldu bu kelimeler

aşina nakışsız akağıtlara da yazamadık

( N.K. 02 Eylül 2010 )