Nâme'çar

nâme'çar'

name'çar

selam bahar soluyan

çelimsiz soruları yasakladıysam kalemime

üşümeyi kendime sakladım bilesin

sıcak kentlerin kahverengisinde

bir fincan kahve kokusu bile lükstür ikimize

zaten beceremeyiz ,heyecanlanırız

dökeriz tüm kahveyi ve kahverengiyi

memleket kokulu elbisemizin üzerine

yine dua mıdır gecen

baba mıdır günün

anne midir yarım kalan hecen

dur ağlama hemen

daha Kırlangıçlar var bize selam borçlu olan

hüzn'aver Kırlangıçlar

hani astıma yakalandığımız bir gurbet akşamında

yüreğimizin sıkıştığı ,gönlümüzün daraldığı o anda

yaren olduğumuz kırlangıçlar

birbirimizden çok uzak olmanın sembolü

birbirimize çok yakın olmanın sırdaşı Kırlangıçlar

İşte onlar terk etmedikçe

Ben umutsuz olmayı süresiz yasaklıyorum kendime

Sana gelince,sen baharsın

bahar soluyansın

Neşideler okuyansın terkedilmiş kentlerimizin

Henüz fark edilmemiş gönlü güzellerine

Sana gelince sen ümitsin diyorum

Yoksa ağlıyor musun

Ağlama

Kırlangıç olmak bana düşer

Şehla gözlerinin kahverengi göğünde

Bir inci tanesi olup göğsünde

Saklanmayı da bilirim

Yasaklanmayı da bilirim bir sürgün türküsü gibi

Varlığından güç alıp

Soluklanmayı da bilirim

Süresiz bir eylemin orta yerinde

Ah bahar soluyan

Sen ve ben ikiden çoğuz

Memleket kadar varız

Bu şiirdeki umut kadar yoğuz

Kendine iyi bak bahar soluyan

Neşideler okuyan terkedilmiş kentlerin

fark edilmemiş gönlü güzellerine

Kendine iyi bak

Bir de mektup yazmaktan yorulan ellerine

Farzımuhal