Nasıl Bir Karıncayım

adam yediği yemeğin içinde

hasretin kokusunu alıyormuş

havasına suyuna kapılıp göz açacak olsa

yine o alçak tavanlar

ve dalgınlığı seven duraklar

kendi içinden geçiyormuş

iç sesim yağmurum çıkmazım

nasıl bir karıncayım

nasıl büyümüyorum nasıl

biraz yıldız nasır oluyor geceye

işçi elleri kanayan sabahların

kel patronlarına söyleyin

artık işe gitmeyeceğim

adam yürüdüğü yolun altında

ayaklarına bir gölgenin eşlik ettiğini sanıyor

durup bağıracak olsa ağaç

dallarını açmış havaya

yapraklar buluta yalvarıyor

söndü izmaritler

tren yolu tren yolu

atıldılar satıldılar bol İstanbullu

ey yüreği geniş olanın sağdığı yeni gök yüzü

kirlenmemiş masallar anlat bize.