Ne Çok ıslanmış Şarkılar

Meğer sen

Gökyüzüyken

Tomurcuk zamanlarındaymış Eylül

Henüz çatlamamış toprağın

Diplerinde eşelenirmiş çimen boşluklarına yükleyip baharı

Yağmuruymuşsun

Dudakları terleyen gecenin

Omzuna yaslanan

Ne çok ağlamış zaman

Meğer

Ne çok ıslanmış

Şarkılar

Tüm notalar birikmiş

Silinmiş ötekiler

Ne çok dinlemişim

Sokağın kemancısını

Ne çok hüzünmüşsün meğer

Ne çok yalnızlıkmış içim

Meğer ne çok geceymiş, gece

Sen

Gökyüzüyken

Gözlerin

Düşermiş kadehe

Şarabi akşamlara dökülürmüş gül rengi

Seni içermişim de

Öyle sarhoş olurmuş sensizliğim

Yığılır kalırmış

Kırık bir hayal

Derin bir fay misali sokağın köşesine

Kendini gömüp içine...