Ne Roman Ne de Hikaye Gerçeğin Ta Kendisi

Bizim yaşadıklarımız ne roman ne hikaye,gerçeğin ta kendisi.

Sana söylediğim sözler ne yalan ne de hurafe,dilimin en sadesi.

Belki sığdıramadın yüreğine,belki de utandın yanında taşımaktan.

Ama şunu bil;benim sana duyduğum sevgi değil,sevginin de ötesi.

Benim yüreğim görmedi ki hiç ne yaz ne de bahar,bak her yer kar tanesi.

Sen bahçemde açan kardelen,ne gül ne de lale çiçeklerin en şahanesi.

Ama neden kuruyup gidiyorsun,sevgine mi sevgime mi güvenemedin.

Tabi ya neden aklıma gelmedi,bu da kaderin bir cilvesi bir bahanesi.

Bakma artık gözlerime ne sevgi ne de nefret bulursun,sadece yıkılmış bir yüz ifadesi.

Halime bakıp da ne acı ne de şefkat göster bu onun hayatta son sahnesi.

Arkadaşlık da dostluk da bir yana istemem benden,onlar hep uzaktılar.

Bak ayrılık vakti geldi çattı üzülme,var mı bu aşkın başka çaresi.

Benim sana olan sevgimi ne hatırla ne de yadet farzet bu bir rüzgar esintisi.

Yürek ağır yaralı,ne doktor ne de tabib bu azrailin bana verdiği son müsadesi.

Sözler boğazımda düğüm düğüm sadece Allaha emanet ol.

Bu yazdığım şiirde olsun sana duyduğum aşkın son kitabesi...