Ne Tuhaf

Sevenin omzunda sevdanın yükü

Sevilenin kalbi sevgiden muaf

Bahtın ikramıdır zıkkımın kökü

Mecnunlar toplanır sofrada saf saf

Arzu edilen hep arzuyu dışlar

Aşığın gönlünde sert geçer kışlar

Masum özür diler suçlu bağışlar

Daha çok çileye gebedir bu af

Hayaller yüz sene ömür biçer de

Yüzler estetikli yara içerde

Koskoca cihana hükmü geçer de

Bir aşka yenilir insan, ne tuhaf

gezgin