Ne Tuhaf Adamlar Bunlar
bozulmadı sana ettiğim yeminler
düğmeleri farklı iliklere iliklenmiş,
beyaz bir gömlek gibi saf
rüzgardan savrulmuş kravat gibi
kimi sağda ,kimi solda
ol ki
bulamayasın
bende bulduğun kaçış yolunu
I
görüntüleri olsa da aynı mekanda ,kafaları hep ayrı diyarda
küçük dağları yaratan cüce benim
üstenden baksan, alttan da baksan hep aynı boydayım
derken bile:
gözlerinde hep o kırmızı ışık
sakın ha geçmeyin
aşk bize uğramayacak besbelli!
yollamayın kumdan kalelerine
beş bacaklı deniz atı nöbetçilerini
sevmeyin ellerini
uzantısı gibi dursa da saçlarınızın
allahın cerrahıdır o
hep kırmızıya kanan çocuk gibi
ağlarken seyretmesin beni
çıplak perdeyi çekin kenara
bu boş odada ;
nekoltuk
ne kanepe var
ne tuhaf adamlar bunlar
ıı
merdivenle çıkıyoruz aşka
komşular duymasın diye aniden çıkan kuzen rolü bende
aklına sonradan düşmüş arka duvarı sırtlamış yine
niye yerçekiminden bahsetmedi kimse
düştüm düşlerimin aşk merdiveninden yine ve ben niye
yatağın üzerinde kırmız örtü ,
yerdeki halılarda kırmızı
her şey kırmızı ,mumlar bile
sakın ha geçmeyin
aşk bize uğramayacak besbelli
ne tuhaf adamlar bunlar
III
? ne bulduysan dilinden buldun ,fazla konuşmayacaksın be kadın'
yat yatağa
çıkart gözlerini
koy gömme dolaba
bir de sevginin evrenselliğinden bahsediyorsun hele
uzaylılar getirse iki yüzlü ayrılığı müdahale gerektirir mi?
çekirdeklerini düşürme ,dişlediğin elmanın
hamiline günah yazmaya hevesli yer gök
yerde yatan şarabın ağzını yukarıya dogru dik
evrenselliğe hiç gerek yok
aşk insana paralel acılar değil, dik acılar çektirir
IV
en son gün
yolluk niyetine boşalttı tüm buzdolabını
saadet diledi sonra doluydu elleri
pencereden süzülen ışıkta, siyah perde kesintisi
esinti tatmin etmedi
sıcak hazirandaki terini
ellerine bağışladığım gözlerimi bile görmedi
sonra yok oldu
kuzey yıldızının sönüşü gibi
karanlık gecelerde hep aradım
sonra bulamadım
sonra anlatacağım sonunu