Ne Zaman Karanlığa Uçsa Kanatlarım..

Ne zaman karanlığa uçsa kanatlarım

Minik bir meşale olup aydınlanır aklım

Kırılır dökülür sonra birden o hep bildik kelimeler

Köşede yüklem ihtiyar amadır

kalır bana garip yalnızlığım..

Ben ruhumu gözlerim ruhum beni

Bir ova olur sonra gözlerimiz, ıssızlaşırız

bağrı yanık kelimelerdir yaralar kanar çeşmeler

Kabuk bağlar sonra gözyaşına benzeyen çiçekler

İçin için hicrana döner yakut düşüncelerimiz.

Açmak istemem sırlarını kelimelerin bu yüzden hiç

Yetim ve sakatlığına masallar düzen

Çölde teslim olmuş kum tanesi nasıl acizse

Çelenkler cenazede ne kadar zavallı

Parlaklığı o kadar cesur ,serindir ve asildir gündüzlerin.

İşte ellerim işte yarım kalan karanlık yüz yüze geldiğim gözlerim

İşte boynu bükük karıncadan mütevazi harfler

Köşede garip bir kuş gibi seherin ıssız yolcusu zaman

Ufukta kendilerini bekleyen yarı aydınlık

Bir delişmen günü bekler gibi dostlarımdır dizeler, sancılarıyla oyalanan..

08/12/2006..