Ne Zaman Üşüse Yalnızlığım

Temmuz güneşi düşmüş doğarken kalbine

Ne zaman üşüse yalnızlığım

Cenneti giyinir

Gülümserdi gözlerim

İçimdeki çocuk şımarıp

Öperdi şehrin matemini

Şimdi

Hayallerim ıslak

Ellerim kayıp

Sonbahar yaprağına tutunmuş dileğim

Kendime yenilip düşüyorum

Umudunu yitirmiş zaman

Yaramı ya/ğ/malıyor

Aklımı kemiriyor korktuğum sorular

Uyku mahmuru kanıma girip

Akşamdan kalma cevaplarıma ağlıyor

Napoliten şarkıları

Bir de

Seni özlemenin en acı yanını doldurup valizime

Yolculuk yapıyorum kendime

Kayboluyorum ıssız bir mola yerinde

Kaybolduğum yer gözlerin

Gözlerin ateş

Gözlerin gece

Orada eriyor yalnızlığım

Gizlice...