Nedensel Nesnel
Söyledikçe anlam bulan bir tutku diliyorum
Gözleri kırılmış geceyi öpüyorum alnından
Ötelerde, temeli atılmış rastlantılar kuşağında
Kaderin ipince çizgisinde beliriyorum
Yalnızlık sehpasına konulmuş ruhtan
Bir yudum içiyorum gölgemin hatırı için...
Dudaklarını öpmeseydim ki biliyorum...
Dişleri küserdi dişlerime gecenin...
Dokunmanın kutsallığında sığınaktır zaman
Kadınlık diliyorum bir günlüğüne Tanrıdan
Sevgiyi nedensizce kavrayabilmek için...
Sevmek; güneşi balçıkla sıvayıp yine ilerlemektir...
Ateşi bir kalbin derinlerine sarıyorcasına
Saygıyı nedensizce aralayabilmek için...
Kendimi tenimden sıyırıyorum
Bir yudum alıyorum ruhumdan
Ağaçları demliyorum gölgemin tepesinden
İçiyorum kendimden geçercesine
Ellerimin üşüyen perdelerinden
Rüzgarı kalbime üfürmek için...
Ölebilmek için çıktığım darağacından
Sehpayı izliyorum, gölgemin cephesinden
Bir günlüğüne ölmeyi diliyorum Tanrıdan
Bir kadının şefkat dağıtan kollarından
Yapraklar rüzgârı nedensizce öpüyorcasına
Beni dudaklarımda ısıttığı için...
Ölebiliyorum belki de nedensizcesine
Farkına varmadığım bir düş yazından
Gözlerimi çıplak tuttuğum için...
Geriye ne kaldıysa kendime sakladığım
Kanatları kırılmış bir tan eğerinde at koşturan
Hayallerimi getiriyorum dağlarımın yamacından
Bir yaşama amacından düşüyor gibi beneklerim
Dileklerime tutunuyor sevdası bereketliler
Her tarafta salkım salkım ışık pervaneleri
Dönmeyi seviyorum gittiğim yerden
Her şey Tanrısına döndüğü için...