Nefes

Nöbetteyim dağların doruğunda benim dünyam karanlık

En doğusundayım hayatın kalbimi batısında bırakmanın hüznüyle

Bilmezdim yeşili bu kadar seveceğimi aynı elbiseyi kırk gün giyeceğimi

Hayatı hayallerde yaşar oldum puslu geceler sırdaşım...

Havadan daha soğuk olan silahım arkadaşım

Kim bilir bu halimi kaç kişi düşünür ölmüşüm kime ne

Korkmak ve cesaret arasındaki ince çizgideyim

Birden ölümü kutlarcasına aydınlanıyor gece

Kudurmuş köpek gibi saldırıyor üzerime düşman

Düşüyorum...........

Acılar içinde yüreğim damarlarıma sığmıyor kanım

Isıtıyor kasvet dolu gecede bedenimi oluk oluk

Hayat bir mermi çekirdeği kadar kahpe olabilir mi ?

Postallarımın soğukluğunu hissetmiyorum artık

Bedenim darmadağın annem kokuyor boş fişekler

Son nefesimde ruhum da kaçıyor benden

Şehit diyorlar ölümüme kimseler şahit olmadan...