Nefessiz

yüreğin gitme diyorken

dar vakit şikayetlerinin uğultusunda

bir kumrunun kurduğu cümle ile durulanırsın

okşasana saçlarımı der gibidir

bak ne kadar ufağım

ufalanmışım

ayakların terk etmiştir ivmeyi

yalnızlık korkusunun buğusu gözlerindedir

bir sorgu odasının gururu çakmak gözlerinde

boğ beni gözyaşınla der gibidir

gör ne kadar tuhafım

tuhaflaşmışım

tıknefes feryadın zula aramaktayken

genzinde yoksulluğun kekre rayihası

bir ömrü deşeleyen nine huzuruyla

yoğ beni geçmişinle der gibidir

duy ne kadar buharım

buharlaşmışım

18.05.13