Nefessiz Diriliş ...

Mevsim acıdan daha serin

yarası dünlerden kalma zehir

sesleri boğuyor yalpaladıkça ayak izim

kan soluyor toprak... vuruldu kardelenim

Ay

kırıldı ışığın öfkesinden

yas döküyor şimdi yıldızlar

sessiz ve üryan bekliyor deniz

Güneş

vakitsiz terk etti göğün göğsünü

sehere yürürken yüzümün adımları

üşüyor gece zemheri gözlerinden

Onur

nemli gözlerini silmekte

kırılıyor kanatları insanın

tuz dökülüyor al yanağına dünyanın

Kirpiklerime asıp uyuturken ayışığını

gözlerimden güneşin feryadı taşar

kıyılarıma çarpar umudu kırık martılar

susar onur!... elleri yosun tutar

Dirilir yeniden kardelenim ...