Nefs-i Misafirhane

Ne kadar unutsakta

Aslında misafiriz hepimiz

Bize ait olmayan bedenlerin içinde

Ne dünü unutabiliyoruz

Ne de yarını düşünebiliyoruz.

Anamızın karnında

Kordon bağıyla bağlandığımız da başlıyor

Misafirliğimiz.

İlk nefesle başlayıp

Son nefesi verenedek

Geceden sabaha

Ölümü yaşıyoruz.

Alıştıra alıştıra...

Her şeye efsunlu hale geliyor

Yavaş yavaş alışıyoruz.

.....Gün boyu

Ruhla beden

Yürekle akıl arasında sıkışarak.

Bir el

Bir nefes

Bir bakışla

Hayatın ucuna tutunarak yaşıyoruz.

Soluksuz nefes nefese...

Alnımızda kader çizgisi sur'a

Parmak uçlarımızda ki İzlerin

Toprağa düştüğünde.

Bir birinden farkı yoktu

Nasılsa

Zamanı geldiğinde

Silinip gidecekler

Bizden habersizce.

Çünkü...

Hepimiz Nefs-i misafiriz...