N’em
“ bilmem görürde gelir okur, içimin harap oluşunu görür müsün ..”
iyi bir devrimdi oysa
aşk intiharımın tek tesellisi
boynuma vebal bildiğim
sırma saç telinin
çivi yazısı zamanından kalma
içimin sıyrık
içimin bayraksız
içimin izahtasız
direnişindeyim
s’ana sonun başlangıcından ses veriyorum
lisanıma yapışmış bir kaç epirilmiş
cümle ertesisi hâl ile
uğultusunda asi rügârın
yarınsızlığa akan
deli baş ırmağın diyetini öder gibi..
kumuna ve toprağına ihanet eden
balçığın heykele çevrimi misal
sesini arayan ahraz
hüzün duvarlarına asılan
siyah beyaz fotoğraflar gibi
kül büyüten ateş fakları
ve birazda yanmaya durmak
akibeti belirsiz
bilinmez hükümler giymiş
sevdalılar gibi
yüzümde gezinin hayatın derin dilimiyle meşgulüm
şurası ilk okula başlangıcın tarihi
ah şurası ilk kavgamın izi
zoraki gülümseyişimin inzivası işte
noktası virgülü
sesli sessiz tüm harfleri
önce yetim
sonra öksüzlüğümün
sorgusuz izali
ellerin değmiştir bilirim
son hatıranı her defasında andığım
o iki sarı çay tabağına
derin bir muhabbetin izi belki de
belki de gözyaşların damlamıştır
bazen sevincin
bazen kırılmışlığın sezisinde
içimde eskiyen zin
gülüşüme perçem
nem…
-şimdi sonun başlangıcından
bir önceyim…-
-n u r e t t i n ÖNDER