Neşter Ve Düşlerin

Bir neşter gibi kanatıyor ruhunu aldığın her nefes

Şiir orda yetim bir çocuk gibi mahzun

Sevdalar sende yeniliyor, ütopyalar bende kayıp

Sesine karlar yağıyor, buz tutmuş üşüyor tüm çığlıkların

Eline sığınsa mayıslardan güneşli bir gün

Hançerlese diyorum karakışlarımı

Özlüyorum bir deniz gibi dolunayı

Susuyorum, kelimelerde boğuluyor neyim varsa

Yere atılmış bir resim gibi şimdi sonbahar

Yere atılmış bir kağıt gibi şimdi zaman

Yaşanacakları da alıp götürüyor sarı bir yaprak

Hayat şiire sığınan bir sözcüktür... Ve

Akıp giden bir yıldızdır şimdi onca düşlerin.

28.10.2006/Yeşilyurt