Nice Uykular Ölür Yastığımda

olurya kendi kendime şikayetim

kavgalı çocuklar gibiyim

içimde fırtınalar kopar masum

bir ağlar bir gülerim cevapsız

her gün bir yabancı çalar kapısını zinhimin

bilmediğim sorular kalır yanıtsız

güneş taşırken anlamını pencereme

perdelere yal varır gibi karanlık

anlamayı anlamaya gayretim

sebepsiz sebepler olur korkularım.

bir sandal misali kuşkularım

limanda kaybolup ummana açılan

O benim kendine ihanet eden

üstüme örter gibiyim zulmü

nice uykular ölür yastığımda

nice ruyalar yetim büyür koynumda

her tebessüm alır gider kendini gözlerimden

sevda pınarlarında kurak avuçlarım

sebepsiz sahralar kalır içimde

ortasında yağmurun................

adresini kaybettiğim hayatın çıkmaz sokağındayım

yok karı nedametin...............

kendime ihanetin artık çarmağındayım