Nihan Aş(k)lar
kocaman yıldızın düşünde kırılırken ahu
şelalenin saçlarında
ve onun narin rüzgarla salınışında
yüreğe yarım kaldı sevda
üstüne hiç lamba yakılmadı karanlıkta
serseri martı tüyü
okyanus derinliğine saplanırken
elleri mahkum kız
kurtaramadı kendini bu mavilikten
vahşi ama küçük us
kendini ele verdi birden
yeni bir nedenle yerlere serilirken
doğu tarafında
çalıştı kollar, bacaklar
ekmek için
batısında
göç tiryakili meyillenmiş ruhlar
sarıldı toprağa
düşünce tuttu her biri beyinlerinde
acaba yaşanılabilinir miydi
bu yabancı yerde?
derken
çocuk, s/ağır hayallerini büyüttü içinde
esen yellere salıp da umutlarını
ezgili türküler tutturdu
hep iyilikleri aradı gözleri
hep sevgiyi bekledi yürekleri
sadece orda burda çalışıp yoruldular
hiç ders çalışıpta yorulmadılar
sahi bildiler mi kitabı hiç
hiç harıl harıl kendilerini sınavlara verdiler mi
ya da fırsatları oldu mu?
muamma...
büyük kırık tabağa
tekdüze sabırlar kondu akşamın sonunda
zatı muhterem hayat
nihan aş(k)larını ulu orta sundu sessizliğe
sağ selamet
yine düşe düşe yolunu buldu hakikat
bir ihtimal kaldı geriye
o da anlaşılacak mıydı bu sancılı şehirde?
umdum
umdun
umdu...
21.07.12