Nihavent Esinti

ıslak ıslak bakan o mağrur ela gözlerin

şimalden göz kırpan yıldızlar kadar ürkek

ılık bir rüzgarla ısınan

sevda dokunuşu masum yüreğinde

leylak kokuları gülümser

sen gülümsersin aşkın mevsimine

oysa gözyaşlarıyla giyinmişti sevgim

sararken son kez sıcak bedenini

yitip giden aşk mı, gurur mu?

yoksa her ikisi mi?

uzaklar almışken benliğimi benden

hem de hiç çekinmeden,

nihavent ezgiler getirirdi yitirdiklerimi

birer birer

ağaran saçlarım çağırırken eksik yıllarımı

yorgun bakışım ele verir kimsesizliğimi

siyah beyaz anılar öperken omzumu her gece

yüreğimi saran buruk bir tat

içtiğim ilaç kadar acı.

kırılgan bestesin şimdi

adı kayıp bu aşka yazdığım

umut çaresizliğin kardeşi mi, düşmanı mı bilinmez

bir gün elbet biter

geriye, dua bekleyen kırgın bir ruh kalır