Nil Taksîmi

gülüyordum

kandırıyordum içimin kar yağışını

yalnızlığımı, sıfırların içinden çekip çıkarıyordum

insandım, dekoltem kadın gibi çaresiz

uykusuzdum

ama hiç korkmuyordum geceden

beni öptüğün anın hafızası aydınlık

kentin mutsuzluğunun kulağını çekiyordum

beyinlerini taşlıyordum iflah olmaz savaşgenlerin

kelepçelenmiş sızılara türkü dinletiyordum

beton binaları kırlara çeviriyordum

kimse görmüyordu, en uzun kavak ben olduğum halde

ne kadar haşarıydım, bekleyerek büyümek yakışıyordu

yıldızlarla ebeleşiyordum

nil kılığına giriyordum, dolunay şaşkın

berrak nü bir akış

cennetin yolunu biliyordum

yaşlı bir yanardağdan yuvarlanan

harflerin telaşı vardı

hüznüme ve tutkuma şiir olmaya gönüllü

yanlarında bir tutam tuz

rüzgârın öpücüklediği bir mendil

gülüyordum

kadehe her uzanışımda ellerim umut ediyordu

düşlere uçan bir kuş gibi

çocukluğum yanıma ulaşmaya çalışıyordu

ben de ona

içimin uçan balonları doluşuyordu odaya

cıvıldanışım ıssız yanımı yenmişti

omuzlarımı sızlatan bir zerafetle

gülüyordum

ağlamak istediğim çok şey vardı

başım dikti

yüzüm avuçlarım içinde değil

gülüyordum

irademin vardı bir bildiği

ne istersem o oluyordum

kandırıyordum arka bahçemi...