Nisyâ

Karanlık bir şehir, inadına karanlık

Boğaza doğru yalnızlığını savuran bu adam

Sönük bir fenerin feri, bir ayrılığın neferi

Bilemezsin, ne çok ister unutulmayı

Bilinmemeyi, hiç anılmamayı

Sonsuzların sonsuzu içinde bir nokta

Ya da dudaklardan dökülmüş bir kaç söz,

Şimdi hiç bilinmeyen bir dağ başında

Gecelerden bir gece

Bir gönülden sökün etmiş bir duâ

Öyle bir gizli, öyle bir sır adetâ

Şamdanlarda ölmüş mumların

İslere sinmiş hatıraları gibi

Bahar dallarına vuran rüzgârın

Cömertçe dağıttığı koku misâli

Unutulmak...

Unutulmak, silinen bir yazı gibi

Dalganın kumsalda bıraktığı iz,

Yazın kışa bıraktığı güz gibi

Unutulmak...

Dağılan, savrulan bir şeytan tüyü

Katili mâsum bir çocuk nefesi

Böylesine savrulmaktır dileği

Bulunmasın hiç bir pâresi

Olmaz isteği, tutmaz duâsı

Bilir, bir ömürlük cezâsı

Dünya zindanında çürümeye mahkûm

Bu yalnızlık hükümlüsü