Nisyanın Beşiğinde Büyüttün İsyanı

biriktirdiğin bu suskunluk

kimden mirastır gözlerine

yan gelip yatarken bütün ağıtların

bir çobanın kaval sesinde çağlardın

unuttun

sen

yaratılmışların en güzeliyken

dili kirli zamanları

doldurup ellerinin çukuruna

avuçlarken kendi yüzünün deltasını

pür-i pak aynalara yansıyan suretini

yanılttın

topla kendini

bu toprakların koynunda

beşikten mezara

uzun boylu medeniyetler büyüttün

şimdi vakit

bağ bozumu vakti değil

sakla körpe tiyekleri

asma dallarına

topla kendini