Nizamsız Şiir

son öpüştü belki

yarama

öpüldüğü yerden kanar ya aşk

yine kanadı

dudaklarım dağlandığında

usulca, ayrılıkla

susmak

iki dörtlük bir hüzünle dilimde

sessizliğe bulanmış eski bir sevda

duvarlarıma dayalı, tüm gücüyle

bir nefesti ayrılık

geçti tenimden

uğruna bağlar, ezberler bozdu aşk

kendiyle bilendi gitmenin keskin bıçağı

her gün yeniden, yeniden kanırttı

seğirip duran sol kanadımı

nizamsız bir çingeneydim oysa

avuçlarımdan okundu

ömrün kederi

ağladım

erken ağaran sabahlara

bilemedim,

meğer yokluğun Allah'ı

not düşülmüş yazgıma