Noktalı Çengeller

İçimde

Çocukluğumdan kalma

Yalnızlık korkusu,

Kayısı ağacının

Çörtene dokunuşu...

Buruk bir uykunun devamı,

Minik bir kalbin çarpıntısı...

Neydi o;

İçinde büyük sorunların beslendiği,

Küçücük beynin

Zonklaması...

Zonklamanın,

Bir musluk soğukluğunda,

Son bulması...

Korkuların başlangıcı mı,

Yoksa bastırılması mıydı?

Uyku horultusu...

Kah yalnız olmadığımı hatırlatır,

Kah savunmasız olduğum kanısını...

Uyumak elde mi?

Alıştığım horultu ürpertisi,

Yok olduğundan beri...

Nasıl bir duygu bu?

Yeşil kanepenin yarısını kaplayan,

Önemsiz bir nesne mi?

Yoksa milyonlarca

Ağacın bulunduğu ormanın içindeki

Ufak bir dal parçası halimi...

Küçücük bedeni,

Ölüm korkusunun sarması mıydı?

Yatma vakti...

Yoksa uyuyana kadar,

Yalnızlık korkusunun bastırılması mıydı?

Binlerce harf

Ve

Yine binlerce noktalı çengel

Minik beyinde canlanan...

Ah bir kez olsun,

Sıraya koyabilseydi

Harfleri ve noktalı çengelleri...

Yazılacaktı bebekliğin eseri.

Ama...

Amanın sonunda

Bıyıkların terlemesi,

Yumurta topuk, sivri burun ayakkabının

Asfaltta bıraktığı sesi...

Bebeklikten duyulan

Bazı nesnelerin hedefi,

Nede olsa çocukluk hevesi...

Bir bisiklet

Ve arkasında

Bisikler büyüklüğünde römork...

Hedef römorku taşımak mı,

Bisikleti sürmek mi idi?

Ah hedef bir belli olsa idi...

Ama...

Bilinçsiz yapılan deneyler,

Ve ardından

İrili ufaklı artçı depremler...

Ve

Bebeklikten kalma

Hep o noktalı çengeller...

Ne idi?

Niçin varolurdu? Hala anlasılmadı...

Ah bir anlaşılsaydı...

Ama...

Koskoca bir okyanusta

Küçük bir salın

Korunacak bir koy araması mıydı?

İki kalbin çrpıntısı...

Yoksa

Dalgalara karşı set oluşturulması mıydı?

Gözlerin birbiriyle çakıştırılması...

Ve içimde,

Çocukluğumdan kalma korkuların yarısı...

Kesilmişti artık,

Evin önündeki

Büyük, heybetli kayısı ağacı...

Galiba hiç çözülmeyecek,

Noktalı çengellerin manası...