Ö 2

kabil'e yol gösteren karga

göstersin diye ağrıyan elleri toprağa gömmeyi

çevrilince avuçlar dökūlūr gökyūzū

enseden aşağı toprak döken de kim...

keşke ile kıvranıp durur zaman

şeddeler kendini yutakta pusu kuran akrep

elif olamaz belin kemiği

ve

damağa yapışınca dilin kemiği

yastığın yanağa değen kısmını, ıslatan da kim...

kilometrelerce koşuyor içi insanın

yollara çarpıyor

sokaklara

yıkılası balkonlara

terk edilmiş luna parklara

kilometrelerce kaçarken tam da gittiği yere kaçıyor

imkansızlıklar çukurunda, anne karnındaki bebek pozisyonunda ağlayan da kim...

bitmek ve gitmenin bittiği yer soğuk

durup aynı duayı zikreder gibi çaresiz

"Ö" deyip son nefeste devrilmek dūnyadan

bir sūrū hayali koyup kefenin cebine

avcumdaki hūznū kaşıyıp kanatan da kim...

hudutsuz oturdun içime ey gözūmūn perdesi...

kuyunun dibinden gelen bu hiç kırık da...