O An

canı yanar suyun

sıkıcı yazlar çocuklaşır

o an

hangi düğümü çözmeye kalkışsam

kirlenmiş mutsuzluğum

suyu yüzüme çarptığım

o an

canı yanar okyanusların

bulutlar taşıyamaz bu tortuyu

kirlerimi anımsayınca mutsuzluğum

o an

senler bekleyişleşir

bekleyişler sen

sözlerimi yıkadım

sesini yaratmaya çalıştım içimde

su yandı

ve dağıldı

kaburgalarımın altındaki

bütün fay kırıkları

aramızda sadece kuş göçleri

ve ömrümü söze harcadığımı bildiğin halde

kırpık kırpık ettiğin için gökkuşaklarımı

sen yerine hep suyu öptüm

şehir korkmuş çocuklar gibi

sokulurken koynumdaki yalnızlığa

incecik ve keskin bir ürperti bu

gelişkin bir ayrılık tutanağı

ara sokak hüzünlerine düşkün

ağaç hışırtılarına

o anları bilir misin ki?