O Unuttum Dediğin Geceye İnat

Döndü/m;

sen yoksan diye başlayan şiirlerin,

son durağı bu lanetli şehir olsa gerek....

Güneş ufuktan batıyor,

kızılca kıyamet dedikleri bu olsa gerek !

sahile vuran aksin,

ay'ın matlığında bir ufuk çizgisi ile,

kader çizgisi arasında son nokta dedikleri,

yerde alacaca karanlığın orta yerinde,

yıldızlarla raks ediyor..

Şimdi sen bana,bu kelimelerden ,

hiçbirşey anlamadığını söyliyeceksin,

mütemadiyen..

İşin doğrusu bende anlamadım,

ağzımdan dökülüverdi aniden..

işin doğrusu döndüm işte,

yeni/yeniden,

lanetli şehrin büyüsünü bozmadan,

usulca gıcırdayan karyolanın bir köşesinde bekle beni ,

ince geceliğini benim için,

yine giy.

Dans etsin oynak bedenin ,

müstehcenliği unutan gönlüme.

Rakkaselere inat,

o unuttum dediğin geceye inat !

ansızın,

yukarıda okuduğun karışık cümleler gibi değil,

değişmeyen ben,

ben olarak.

O..!

adam gibi adamsın deyip,

dudaklarımı kanatırcasına ısırdığın,

Falezlerin en uç noktasında !

elimde kurumuş yasemen çiçekleri,

neden, niçin burada beklediğimi bilmeden ?

ufuk çizgisi ile kader çizgisinin ayrıldığı,

pıtırak dolu yollardan,

yalınayak !

acılardan yoğrulup,

başı açık ,

alnı dik olarak sana doğru koşuyorum...!

Ne olur bu sefer !

tut beni

Tut ki !

yeniden boşluklara düşmiyeyim !

Çobandan sevgilerle.

lanetli şehre yeniden merhaba.... Antalya.2012