O Yedi Senede Öğrendim

o yedi senede öğrendim

ranzaların soğuk demirlerinde

göz yaşının bulut olup

geceye karışabileceğini

ne kadar

uzak olursa olsun

ay ışığının da yere düşebileceğini

iki üç ekmek kırıntısı için gelen

ah o hamam böceği

iyi ki hayatımda sen vardın

senden başka kimse okumadı

silgi tozlarına, kanat takıp uçurduğum şiirlerimi

ah özlemlerimin yatılı okulundaki boz ağacım

yetim, kimsesiz gölgeme

ağlardım

sonra

yedi yuvadaki karınca toprağını

ana gibi okşayan

köklerine güvenirdim

baba gibi başında meyveleri taşıyan

dallarını okşardım

anam babam neredesiniz

ihtiyacım var size

ihtiyaç duyma

ihtiyaç duyurtma

gamze çukuruna yedi kişinin gülüşünü sığdır

gerisi topraktaki çukurundur dedi

kazanın başında Macbeti bekleyen üç cadıdan teki

kahkahalar

şimşek

gök gürültüsü

o yedi senede öğrendim

sahiplenmeden mutlu edebilmek gizli bir tefekkür

o yedi senede öğrendim

anlar vardır

şu an olduğu gibi

kapı açılır

çocukluğumuz içeri girer

o an vermeliyiz

dünyamızı tereddütsüz

mavi bir balon gibi oynasın ellerinde

ya da

bırakın

şiirlerden çöp adamlar, ağaçlar karalasın

kara kaplı defterinize