O Zaman Çocuktum Ben

" Çocuktum henüz o zamanlar. O kadar çok yaması vardı ki yüreğimin, elimi cebimden çıkarmaya korkar oldum.

Bir yankesiciye çarpar diyerek, umutlarım ... "

Yoruldum artık, öylesine

halsiz, bitkin

Arık kenarına süzülüp

susuz kalmış serçe kadar bedevi...

Aklı firar büyüdüm

hırpalanmış ve asi

yalnızlığın yoldaşlığını

bilir misin küçüğüm ?

İlk dersidir, kuşku

öylesine kahpe yara...

kan pıhtılaşır,güle düşer

damla damla

çatı katında unutulan yamalara,

yolu düşen

davetsiz suya benzer...

lakin acıdır, boynundaki fular gibi

kırmızı, kırmızı, kırmızı !

Hak bildiğin yollar çıkmaz

sevsen, aldanan yalnızlık

özleyen gece

ışık tutan ay ve

yoluna basamak olurken yıldızlar

çizgileri kara kalem,

hecelesen de son harfine kadar yalnızlık

üzülme !

seksek oynasan da geçersin...

Hikayemizde heyben dünden hazır,

haydi gidelim küçüğüm

camların buğusunda anarşi ilan edildi, demincek...

Tanrıya küfür etmeden,

fakir edebiyatı yapmadan

ve

birazda gülümseyerek...

Hikayemize yolculuk

tam orta yerine, meydanlara

son kez doldur rakımızı,

ölümsüzlüğe içelim küçüğüm

soframızın mezesi

sağır,

dipsiz,

bin bir düğüm sır ...

Anla beni, küçüğüm

ölüm böyle çaldı kapıyı

tam on bir artı bir

şakak bölgesi ...

" ve o gün

son kez sorguladı hayatı, dem tutan bir ihtiyarın gözlerinde...

Ölmek gerekiyormuş dedi bazen, ölmek !

Yaşamak için ... "