Odamda Hüzün Çiçekleri

Ruhum eksik

yarım

yoksulum

suladığım çiçekler hüzün açtılar

yokluğunda

siyah giydi dudaklarım

gözlerim kan kızılı baktı umuda

Öl! Dedim

Hüzün öl artık!

Çoğaldı günbegün küçük odamda

şimdi bu duyulan

son senfonisidir yüreğin

ve işte

hissetmekten aciz olduğun o rüzgâr

alacak birazdan yine

dudağımın ucundan

dökecek dizeleri sen denizine

erimeyecek bilirim içindeki buzulllar

mühim değil

Seni seviyorum

seveceğim mahşere kadar.