Öfke.mutluluk.sevgi.umut

bir kelebek gördüm

kanatları sonsuza uzanıyordu

üstüne mutluluk kattım

yüzünde gülücükler açtı

bir güvercin gördüm

tüyleri sonsuza uzanıyordu

üstüne sevgi saçtım

kaşlarını bir daha çatmadı

bir gül gördüm

yaprakları sonsuza uzanıyordu

üzerine umut serptim

mis gibi kokmaya başladı

her şeyi güzel görüyordum

ama öfke deliriyordu

dünyada var olmak için

kelebeğin kanadındaki mutluluğu

güvercinin tüylerindeki sevgiyi

gülün yapraklarındaki umudu

çalmaya çalışıyordu

hepsini yok etti ama

içimdeki

mutluluğu

sevgiyi

umudu

yok edemedi

sonunda delirdi

delirdikçe delirtti

öfke şimdi

insanlığı yok eden

sürekli çalınan

bir kapı olarak

hayatımıza girdi