Öğretmenler Günü Şiir Yarışması Birincisi

Buz Tutan Çocukluğumu Isıtsın Sesin Öğretmenim

Zemherinin vücudumu ayaza çaldığı bir akşam üzeriydi

Köyün tozlu yollarını aşındıran otobüsün

Umut taşıdığını bilmeyen köylülerin

Sıradan bakışlarında büyüyen köy meydanında

Toplanmıştı çoktan çocuk düşlerim

Beklemekli...

Her akşam olduğu gibi miskette soluk almış

Küfrü ortalığa aksesuar diye salmış

Köy çocuklarının en neşeli saatleriydi oysa bu anlar

Köhne otobüsün yarı kırık merdivenlerinden

Tanıdık bir surat inmesini dileyen zavallı bizler

Olur da biri bir şeker almıştır gibicesinden avuntular

Eli boş,gönlü buruk anlar...

İşte yine sıradan bir akşam üstü

Sıradan bir vuslattı köhne otobüsle bizimki

Elbet birilerinin tanıdığı olurdu inenler arasında

Benim olmamalara inat...

Pek küçüktüm

Ve çok yalnızdım...

Nedendir sonra hiç tanınmayan bir surat inivermişti

Biz çocuklar birbirimize bakmış

Suratlarımızı acayip kılıklara büründürmüştük.

Hayatımızda ilk defa uzun saçlı bir erkek görmüştük

Bir de daracık pantolon giyen...

O da neydi?

Bu nasıl erkekti ki,topuklu ayakkabı giyiyordu.

Köyün kahvesinde oturan avare kalmış erkekler

Öyle bir süzmüşlerdi ki sanki hepsi haremine alacaktı

Erkek sandığımız güzel kadını

Köyün muhtarı idi otobüsten inmene yardım eden

Ve yine biz şaşkın şaşkın bakınan

Kahveye gelip de sandalyeye oturunca anladık kadın olduğunu

Benim köyümde kadınlar hep şalvar giyerdi

Nerden bileyim kadının da pantolon giydiğini şehirde

Pek küçüktüm

Pek de cahil...

Meğer köye gelen öğretmenmişsin.

Bize a'yı b'yi öğretecek olanmışsın.

Biraz korku,biraz heyecan

Biraz da meraktı sınıfta seni karşılayan

Soğuktan yarık yarık olmuş ellerimi ilk tuttuğunda

Kararmış yanaklarımı ilk öptüğünde

Omzuma ilk dokunduğunda anladım sıradan olmadığını

Keçeye dönüşmüş saçlarımı acıtmadan taradığında

Önlüğümün koltuk altı söküğünü diktiğinde

Elimden tutup da kokumdan iğrenmeden benimle

Yazı yazdığında anladım öğretenim olduğunu

Hatırlar mısın öğretmenim?

Kış iyice bastırmıştı.

Ben o soğukta saatlerce evinin önünde seni gözlemiş

Sonra da ateşler içinde sabahı etmiştim

Nerden bileceksin ki öğretmenim

Seni bu denli sevdiğimi

Adımın ne güzel bir manası olduğunu öğrenmiştim senden

Havaya toprağa ve suya düştüğümü her dem

Mayıs ayında öğrenmiştim yine anasını olmayanın öksüz

Babası olmayanın yetim olduğunu da

Hiçbir şeyi olmayanı senden başka

Ne denirdi öğrenemedim öğretmenim

Biz Ali'yi seninle tanıdık sevdik

Oya ile okula beraber koştuk

Seke seke çarpım tabloları ezberledik

Gazete kağıtlarıyla beraber kapladık sarı yaprakları defterleri

İkinci el kitapları...

Sonra beraber içtik eğilip soğuk pınarların suyunu

Soba borularını beraber kakıp da

Bir can bir kolda vurulmayı yine beraber

Epey bir yıl bizimle eskidin küçük köyümüzde

Sen eskidin biz gençleştik

Evlatlık istediydin beni emmi çocuklarından

Hatırlar mısın öğretmenim?

Sana ?'bizde satılık çocuk yok'' demişler

Kesivermişlerdi önüme doğan güneşi

Güya sevmişler,sahiplenmişlerdi beni

Kimden sakındılarsa artık

Anadan,babadan evlat sakınılır mı öğretmenim?

Konuşsana

Şimdi nerelerdesin bilmem öğretmenim

Başımda aklarım çoğaldı

Kızım beni beğenmez oldu bile

Biliyor musun öğretmenim

Her şey çok değişti yokluğunda

Artık Ali gelmez,Oya koşmaz ,

Ela ile Lale el ele gezer oldu

Çıranın ne olduğunu bilmez

Işığın en şavklısını görür oldu çocuklar

Benim burnumda senli günlerim tütüyor hala

Ah diyorum.

Keşke yine eski köyümüzde olsak

Ellerim yarık yarık olsa

Sert bir hava köye hakim olsa

Bir sahan yoğurda yufkayı beraber daldırsak

Yağda yumurtaya pekmezi salsak

Keşke öğretmenim keşke

Her kasımda her yirmi dörtte

Yine kasımpatıları döşesek masana

Bir eski zaman olsa yine öğretmenim

Ve çalsa yine radyomuzda senli türkülerimiz

Gittiğin günkü gibi değil

Geldiğin gibi bir zemheride

Buz tutan çocukluğumu ısıtsın sesin öğretmenim

Duru CANSUYU