Öğrettin Bana Güneşe Çıkmayı

kötü geçen bir günün acısıyla geleceğe áhlanmak insancıldır

yarası onarılmayacak sandığımız kalpler

köhne diye terkettiğimiz yerlerin gül bahçelerine dönmesine benzer

salıncakta bir çocuk seni selamlar

unutmuyorum

bir göz odamın karanlığında dünyayı yaktığım dünleri

bir bulutun güneşin yolunu kestiği vakitti

güzelliğini göremedim endamının bir öğlen vakti gölgede

türküler söylemedik birlikte su sesiyle

çayırlara uzanmadık ki; defter aramda bir papatyam olsun

şimdi dağ evine giden bir patikada yağmur sesi var

bulutların güneşin yolunu kestiği bir vakit yine

ve ben yarınları kutsuyorum içten içe

kalbi kırılmamış bir çocuğun gülüşüyle

selamlayıp öpüyorum dudaklarımı ıslatan damlaları

bizi ağladıklarımıza güldüren zaman sandığımız kadar kaba değil

asık suratlı görünen ama çok şakacı bir ihtiyar gibi günleri

bizimle saat başı saklambaç ve körebe oynamayı seviyor

ömrümüzün en zor oyununu öğretmek için

küsmeye gerek yok

ilk defa ağaçtan düştüğünüz günü hatırlayın

ve şimdi ormanları neden sevdiğinizi sorgulayın

tatmadığınız acıları geçirin aklınızdan

bu bir oyun değil, mutluluk böyle başlar

selamlayıp öpüyorum yaşamadıklarımı

teşekkür ederim sana zaman

öğrettin bana acılara dua okumayı

öğrettin bana kara bulutları kovup güneşe çıkmayı