Oku(ma) Yine De Sen

bakma öyle küçüğüm

büküpte boynunu bakma

inan sana kıyamam

küçük gelir için, sığamam

örtmez savruk duygularımı

kalbinin o incecik yorganı

(inan anlaşamayız

lisanım da yok ki benim

sendeler kelimelerim usunda

beni anlamak abesle iştigal

bunca yıldır düşürememişken kendimi

kendi yakamdan

nasıl beklerim bunu senden)

sevgiden yeni kesilmiş

kabuklu yaralarımdan gelir sesim

anlayamazsın

yuva yapar acılarım

bir şiirin iç sesine

okusan da duyumsayamazsın

dokunamazsın çekik gözlü kahır gecelerime

karanlık öğütürüm mütemadiyen

içimin kıpırdayan son koyu gölgelerine

bütün kelimelerin celladıyım ben

katiliyim sabahlara düşen çiy damlacıklarının

asmışım kendimi

bin anlamsızlığın lanet ç/engeline

çok önceki infazımı gerçekleştiriyorum

parmak uçlarımdan damlayan mekruh şiirlerimle

eskilere kümeledim yine

yüzümde sıkışmış bir gülücüğü eşeleyip

küllenen günü birlik aşklarımın kirli beyazını

duyamacağın kadar sessizlik biriktirdim

ömrümü enine kesen telaşlarımda

iflah olmayan aşklara böldüm yüreğimi

aklım hep kavgalı

içimde süreğen sancılı davamla

{git... ya da gel

teninde biriktirdiğin acemi kadınlığına döküp

rujlu dudaklarından sarkan her şehvet sözcüğünü

ama, aldanma

düşüp yaşam telaşına

kazıklanmam ben yeniden hayata}

ah, ahhhhh

bilemezsin, bilemezsin

kalbimin soyunduğu kefene giydirdiğim

sessizliğin benli bensiz belirsizliğini

kırk yamalı yırtık ruhumun ağır işçisiyim ben

nasırlarımda secdeye durdum

baş kaldırıp sömürü düzenine

rüku ettim iflah olmaz kavgama

unut beni, borca yaz

alacaklısı olduğum mayhoş öpücüklerine

ve bir iyilik yapalım kendimize

külliyen intiharımız olsun

toprak kokulu yağmurlar

dudaklarımıza konarken çığlık çığlık

medcezirlere üşüşen martılar gibi

git, ya da gelme hiç

bunca dayanılmazlıkları kabullenip

yenilelim (mi) eşgali soluk aşka

kapayıp gözlerimi ellerinle

saysam da, sen sobeleyene dek

gelme yine de sen

geliş yönünde kırılırken adımların

güne toy öpücüklerin değerken

mazi gömüsü

sararmış bir resmin içinden tut ellerimi

dudaklarım aşk

avuçlarım taş, her yanım çıkar kesiği

kanarken ben ılık ılık eski çocukluk yaralarımdan

her şeye aykırı karalanmış yazgı benimkisi

(kimin karaladığı o kadar da önemli mi?)

anlamsızlıkların oluk oluk kanadığı

bir yankıdan sızan işkence sor(g)uları

şikayet dilekçesiz, duruşmasız müebbed

yaşamın menziline döktüğüm her dize

biraz daha gammazlamak aslında kendimi

çıkarıp kalbimi yem ediyorum şimdi mantığıma

bağdaş kurup kaderimin yoksul kederine

yeni yetme dertler türetiyorum

tesadüflerin iğne deliğinden geçirdiğim

ayyuka çıkmış şımarık vicdanımla

gel (me) yine de sen

yinelerken ben ömrümün yalnızlık nakaratını

buzulların yangınında cehennemimi soğuturken

her sonbaharımı kışa ilikliyorum

kendi mahşer günümün ıssızlığında

pişmanlık heybesine yüklendim ilk çığlığımın

anam kadar

babam kadar

ebem kadar suçlusuyum

kendi lanetim oluyorum

ırzına geçtiğim arsız hayatı yaşamaya çalışmakla

soluk bir resim karesinde can çekişiyor hayat

neresinden dönsem kârdır, biliyorum

tüm ihtişamıyla üzerime binen yük gibi

omuzlarımdan düşen piç hayatın

hadi önce zehirle dudaklarımı dudaklarınla

sonra, mezarlık kokulu sonsuz huzur bahşet bana...

23 - 26. 08. 2012 Detmold