Olduğum Gibi

hep en savunmasız zamanımda buldun beni

hep ansızın çıktın karşıma

herşeye boşverdiğim bir vakitte

saatlerce yazıpta okuyamadığım bir sayfaydın

ilk başlarda avuturum sandım kendimi ama

aslında beni anlatan bir sen vardın

çocuksu yanlarımı hatırlatırdın bana

umudumu hep vitrinlere kaldırdın

sonsuzluğunda sakladın düşlerini

yağmur olup bulutlara karıştın

haykıramadım yüzüne son kez hislerimden

ellerinden tutup seni koparamadım gönlüme

bir yanından koştum hep sevdanın

yağmuru sen ağladığın zaman tanıdım

oysa hiç üşümezdim içimden bir yalnızlık geçince

bilmezdim mevsimlerin aşk için kapıma geldiğini

bazen söylerim sandım korktum

bazen cesaretimi topladım onda da sen yoktun

korkular yağmıştı sensizliğin can evine

şarkıların aşk yanını sessiz mırıldandım

sevdiğimi sandığım saatleri doldurdu hüznüm

bir ağacın en ince dalına astım düşlerimi

yalnızlığımın içinden kalabalıklar yarattım

dün yine yokluğunla sabahladım

hep bir kanadını açtım penceremin

yüreğimi yıllardır biriken acılarımla kanattım

bazen ateş olup bir köz gibi yandım

bazense üzerine yürüdüm bir nehir gibi herşeyin

ben hiç sen yokken ağlamadım

bin parçaya böldüm avuç dolusu hüzünleri

martıların çığlıklarına kulaklarımı dört açtım

yarını yok,sonrası yok,çünküsü yok bir sevdaydı bu

aşkla kuşatılmıştı her yer

ama ben gözlerimi gözlerinde bıraktım

bir parça buz olmak istedim teninde

erimeliydim ve hissetmeliydim tüm benliğimle bedenini

bilinmeze açılan bir sandal gibi kayboldum sonsuzluğunda

ve sonra umutla baktım bir hüznün çiçeğine

ben güneşi sen gülünce tanıdım

bana seni anlatan herşeyi sevdim

tebessümüm bile değişti senin ikliminde

bambaşka bir sevdaya açtım yelkenlerim

bu sevdanın gölünde kulaç atmayı öğrendim

yağmur yağdı ben ıslandım

güneş açtı aldırmadım

ne olur sakla beni kirpiklerinde

sende saklandığımı kimseye anlatmadım

ben sevdayı sen sevince tanıdımi