Öldüğüm Kim Bilmiyorum
KADIN DOĞUMSAL BİR G/ÖZLEM & SESSİZAĞLA/MA
AYAK İZLERİ
Doğar doğmaz ayak izlerini alıyorlar bebeğim; biliyor muydun?
Yürüyemeyesin diye,
Koşamayasın diye,
Bağıramayasın diye...
Önce;
sesini çalıyorlar....
(BİR ANI)
Sen, ey kırmızı dudaklım,
Evet ya,
Kıızdın......
Ölmeden!,
Kayıtlara ölü yazıldın!!!!!!!
Doğdun ve öldün,ölü/mü/ verdin (ellerine!)
Anan sordu:
_namazı kılınır mı?
Diye...
Ne bilirdin namaz nedir...?
Yanına bir bebek daha koydular nefes alan.
İşte o yaşayandı ya...
Sen!!!!!
Ölü olan!.........
Rengi beyaz,
Sen; kapkara,
Yanakların al,
Dudakların kıpkırmızıydı,kızıl..
(neredeyse ihtilal yapacaktım!!!....Yapacaktım....yapacaktım....)
Öyle minnacık,öyle güzeldin ki...
Tüm OYUNCAK bebeklerden daha güzel!/din!/
Oyuncak ömrümüzde...
Annen ki
Ah annen!
Sen öldün dendiğinde,
Ağlamadı bile...
Gönlüm kan revan
İçimdeki çağlayan,sessiz
ve taşıyordu hüznün nehri...
Sessizlik ıssızlığında hiç kimseye çaktırmadan!
Annen;
_Ben kurtuldum değil mi,doktor bey?
Sen!!
_Öldüğüm KİM bilmiyorum!!!!
Sen...
Ölmeden unutuldun yeşil bezlerin arasında,
Avutulmana gerek yoktu ya,nasıl olsa!!!!
Kapadılar yüzünü ölmeden beden!
Sen////i;.........ölmeden kefen/////lediler!)
Yaz 1993-istanbul-hasanpaşa-kadıköy