Öldüğümü Sanma

Bursa'nın ara sokaklarında dolaşıyorum,

Hava soğuk ve yağmur çiseliyor,

Gittiğim her yerde anılarla kucaklaşıyorum,

Yorgunluk bilmez, bir gölge takibimde,

Göz bebeklerimde yokluğunun resmi,

Baktığım her yerde suretin beliriyor.

Gün kararıp ışıklar yanar koca şehirde,

Bir koşturmaca insanlar evlerine dönüyor,

Bir ben yalnızlığın koynuna sığınıyorum,

Üşüyorum;

Gözlerine sığınıp soluklanmak istiyorum.

Ve ben;

Hüzün nakışlı elbisemi giyiyorum,

Koynuna saklanıyorum hasta ve yorgun düşlerimin,

Yokluğunun duvağını çekiyorum üzerime,

Gözyaşımdan inci kolyemi takınıyorum,

Gecenin ayazı boğazıma düğümleniyor,

Hıçkıra, hıçkıra ağlayıp haykırmak istiyorum!

Öyle uzun zaman oldu ki doyasıya ağlayamadığım,

İçime akıttıklarımdan bir çağlayan oluştu,

Düştükçe bendine lime, lime oluyorum,

Keşke yanımda olsan;

Suskularımı azad edip özgürlüklerini versen,

Alnımdan öpüp sensizliğin duvağını kaldırsan,

Bir pişmanlık işgali altında yüreğim,

Sancılı bekleyiş, bıçak kesiği benimkisi,

Ağıtlar yakarak sürgüne gidiyorum.

İçimde şahlanan devasa acılarım,

Ağlayan, kanamalı şiirlerle dolu terkim,

Sanki gök çöküyor üzerime.

Eflatun ve griden bulutların altında kalıyorum,

Solumun acısı ciğerlerime işliyor,

Küf kokan zulamda bir gül büyüyor.

Gözyaşlarımla sulayıp sevda koyuyorum adını,

Senli yok oluşlarımı hayalinle besliyorum,

Bir gün duyarsan inanma!

Ne olur,

Ayrılığın cenderesinde mağlup olsam da,

Tükenmişliğime aldanıp öldüğümü sanma,

Bir nazenin hasretine direniyorum.