Öldüğün Gün / Öldüğüm Gündür

Ölüm dediğin nedir ki gülüm

Ben ölümü senin mavi gözlerinde yaşıyorum

Sen bir kere öl de, ben bin kere ölürüm

Ben seni büsbütün yüreğimde taşıyorum

Gitmeleri bırak artık,

Bu hasret, bu yangınlar son bulsun

Yeter soğuk gecelerin kabus çöküntüleri

Karanlıklar kara toprağa gömülsün,

Ayrılığın başına binbir türlü çorap örülsün

Kahpe felek feryatlarıyla dövünsün

Biz güne sırt çevirmeyelim gülüm..

Güneş bizimde yüzümüze görünsün

Bu gidişin dönüşü olamayacak gibi geliyor bana

Yalvarmalarım sana değil boşuna

İçimde bir ses, gidişin sonu ölüm kokusu diyor

Ya sen elini eteğini çekeceksin bu dünyadan

Yada ben yangın yüreğime serpecek su bulamayacağım

Uyandığımda kötü bir rüyadan

Biliyorum seni yanımda bulamayacağım..

Daha gelişin ne kadar oldu ki

Gitmek için verilen bu karar niye

Daha ben sana doyamamışken

Sarılmadı henüz geçmişten kalan yaralar

Yokluk anların geldikçe aklıma,yüreğim kanar

Sensizliğe ağlarken bu gözler

Hiç sebepsiz yere yine,

gitmek niye gülüm

Ben senin uğruna ölüme bile rest çekmişken

Ecel kapımda kol gezsede nafile

Ben ömrümü mavi gözlerine vermişken

Beni bu mavilerden mahrum etmek niye gülüm

Mavi gözlerini hatırlamak için,

İlla göğe mi bakmam gerekecek

Veya bir sahilde oturup,

denizin maviliklerine mi dalmalı bu gözlerim

Yok yok;

eğer ben batacaksam ve boğulacaksam

senin mavi gözlerinde batmayı yeğlerim

Ben ne zaman göğe baksam, bulutlar çıkıyor maviyi kapatıyor

Anlıyorum ki sende kipriklerini kapattın

Ben ne zaman denizde dalsam maviliklere, lodos vuruyor

Anlıyorum ki sen, yüreğinde koparttın fırtınaları

Dalgalar vurdukça karaya,isyanlar yüzümü okşuyor

Anlıyorum ki sen, okuyorsun resim arkasındaki mektupları

Ve fırtınanın arkasından başladığında yağmur

Anlıyorum ki sen, yine göz yaşlarına tutunmaya çalışıyorsun

İşte bu yüzden gülüm.

Gitme sen kal,

kalp kapaklarım açık

gir ve sürgüle,

çıkma bir daha

kal içeride

Hadi bana vazgeçtim de, tamam kalıyorum de

Deki bütün kelebekler gözlerimden uçsun saçlarına konsun

Gitmiyorum, seninleyim bir ömür boyu de

Deki mavi gözlerinde aşka yelken açsın bu yüreğim

Yırt at gözlerimin önünde gidiş biletini

Bende gidip almayayım, tarihi açık dönüş biletini..

Dedim ya gülüm,

ben senin uğruna ölümden bile vazgeçtim

Azraile kafa tuttum

Aylarca komada yattım

ama nefesimi teslim etmedim

Ben son nefesi vereceksem şayet

Oda senin mavi gözlerinin,

maviliğini siyaha kapattığı gündür

öldüğün gün / öldüğüm gündür

Ozan Özdemir

27 Şubat 1995